ترا خواهم و دانم که هرگز،به کام دل در آغوشت نگیرم

تویی آن آسمـان صـاف و روشن،من این کنـج قفس مرغی اسیـرم

ز پشت میلـه های سـرد تیره،نگاه حسـرتم حیران به رویت

دراین فکرم که دستی پیش آیدومن ناگه گشایم پربه سویت

دراین فکرم که در یک لحـظه غفلت

ازاین زندان خاموش پر بگیرم

به چشـم مرد زندانبان بخـندم

کنارت زندگـی از سـر بگیـرم

دراین فکرم و دانم که هرگز مرا یارای رفتن زین قفس نیست

اگر هم مرد زندانبان بخواهد دگر از بهر پروازم نفس نیست

ز پشت میله ها هـر صبح روشن

نگـاه کودکی خنـدد بـه رویم

چو من سر می کنم آواز شادی

لبش با بوسه می آید به سویم

اگرای آسمان خواهم که یک روز از این زندان خاموش پر بگیرم

به چشم کودک گریان چه گویم زمن بگذر که من مرغی اسیرم

من آن شمعم که با سوز دل خویش فروزان می کنم ویرانه ای را

اگرخواهم که خاموشی گزینم پریشان می کنم کاشانه ای